Sites en Blogs waar ik niet omheen wil!!!

Al in 2001 ben in naar aanleiding van een artikel in de Tubantia een site gaan volgen over twee mensen die alles achter lieten en met de motor op wereldreis gingen. Gewoon gaan. Op een gegeven moment kregen die mensen een vreselijk autoongeluk en omdat het voor mij volkomen onbekende mensen waren ben ik toen na een tijdje gestopt met volgen. Heel af en toe kijk ik nog eens want het zijn wel volhouders. Hun website bestaat nog steeds en wordt ook nog steeds bijgewerkt. Knap vind ik dat. Later heb ik een aantal maanden een site gevolgd van een kennis van een kennis, je weet wel. Hij ging op voettocht van Oldenzaal naar Santiago de Compostella. Ik vond het heel leuk om te volgen maar die site stopte toen de reis afgelopen was. Best wel jammer want je reist toch een beetje mee.
Van het voorjaar was er zo'n programma met het starten van een Pension in Italie. Ook leuk om een beetje te volgen. Maar naar verloop van tijd dan vergeet je het weer en dan blijken er weer een heleboel zaken veranderd te zijn.
En nu zijn er dan de sites/blogs waarmee je echt meeleeft. Birdblok is zo'n voorbeeld. Heel moedig dat onze collega haar ziekte met ons deelt. En ze kan zo prachtig schrijven. Je hebt het gevoel dat je echt met haar meevliegt. De wereld komt steeds dichterbij. Helaas is het nu wel heel dicht bij gekomen nu mijn lieve kleine achternichtje Tara van net drie ook heel ziek is geworden. De hele familie zit de site die haar ouders voor haar gemaakt hebben van minuut tot minuut te volgen. En eigenlijk willen we alleen maar goed nieuws lezen, maar het duurt allemaal zolang (de site en dus de ziekte is nog geen twee weken oud!) en er kan nooit genoeg nieuws zijn. We lezen alles, laten bekenden, vrienden, buren en ieder die het weten wil meelezen. We leven mee, laten vele berichtjes achter en hopen maar dat het allemaal bijdraagt tot het (volledige) herstel van Tara. Het lijkt wel of de wereld steeds kleiner wordt. Ondanks de afstand tussen mij en Tukkietukkieland ben ik ook snel en goed op de hoogte. Je hoeft niets meer te hebben, van horen zeggen. Je kan de feiten lezen, rechtstreeks uit de pen van de betrokkene. Kunnen we dat wel allemaal aan?. Kunnen we echt alles volgen? Kunnen we ons in iedereen inleven? Waargebeurde verhalen in boekvorm werden en worden altijd veel gelezen, meestal is het einde van het verhaal dan bekend. Kunnen we al die blogs wel aan? Want hoelang moeten we nog wel wachten op de goede afloop? Want daar gaan we natuurlijk van uit. Nooit bij de pakken neer zitten. We gaan er vanuit dat alles goed komt. Maar hebben we wel zoveel tijd om erbij betrokken te blijven?